Ё НАЖОТ Ё ҲАЛОКАТ

Ё НАЖОТ Ё ҲАЛОКАТ

• Динимизнинг қизил чизиқлари борлигини ва ундан тажовуз қилишдан жуда эҳтиёт бўлишимиз лозимлигини, модомики мусулмон эканмиз, билишимиз фарзи айндир. Шунда ҳар кўринган масхаравознинг гапига алданиб қолавермаймиз.

  Бу мавзу асри саодатдан то бугунга қадар ўз долзарблигини йўқотмаган. Мавзу борасида ўқир экансиз, ҳаргиз уни тор доирада кимгадир ёпиштириш илинжини изламанг! Аксинча, бу шундай мавзуки, унинг ҳаётийлиги йўқолмайди, қаҳрамонлари тарихнинг пинжида қолиб кетмайди. Биз ва сиз эса унинг  ҳошиясида ё динимизнинг ҳимоячиси бўламиз ва ёҳуд унинг зиддидаги чуқурга тушамиз. Аллоҳ сақласин!
Мавзу ўта жиддиятни талаб қилгани учун уни баён қилишимиз ва бугунги айрим ҳодисалар асри саодатда содир бўлгани ҳамда унга қандай ечим келганини ўрганиб қўйишимиз лозим. Кузатишимга кўра бу мавзу ҳамон долзарб ва ҳамон унинг иштирокчилари актив ҳамда улар то қиёмат қадар ҳам чиқишлари аниқ кўринади! Шундай экан, мавзунинг аслини ўқинг, сўнгра ўзингизни қутқариш йўлини асри саодат ёғдусида ўрганинг! 

• Муҳаммад ибн Каъбдан ривоят қилинади:
"Мунофиқлардан бир киши Табук ғазотида:
"Мен мана бу қориларимиздан кўра қорнини ўйлайдиган, тиллари ёлғончи, душманга дуч келганда қўрқоқроқ кимсаларни кўрмадим, - деди.
Шунда Авф ибн Молик унга қараб:
- Ёлғон гапирдинг. Аммо сен мунофиқсан. Мен албатта бу гапингни Расулуллоҳ соллоҳу алайҳи васалламга етказаман, - деди.
У хабар бериш учун борганида, ўзидан олдин Қуръон бу хабарни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга аллақачон  етказганини кўрди.
"Қасамки, агар улардан (нега сизнинг устингиздан кулганлари ҳақида) сўрасангиз, албатта улар: «Биз фақат баҳслашиб, ҳазиллашиб келяпмиз, холос», дейдилар. Айтинг: «Аллоҳдан , Унинг оятларидан Унинг Росулидан кулаётган эдингизми?!» Тавба сураси, 65 оят.

• Ҳалиги мунофиқ киши Расулуллоҳ соллоҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келганида у зот йўлга отланиб, туяларини минган эдилар. 
Бу воқеанинг гувоҳи Ибн Умар розияллоҳу анҳумо айтади:
"Ўша мунофиқни кўрдим. У Расулуллоҳ соллоҳу алайҳи васалламнинг туялари жабдуғига осилиб олиб, қоқила-қоқила:
 - Эй Аллоҳнинг Росули, биз баҳсда қизишиб кетдик, аслида ҳазиллашган эдик, - дер, Расулуллоҳ соллоҳу алайҳи васаллам эса фақат:
 -  «Аллоҳдан , Унинг оятларидан Унинг Росулидан куаётган эдингизми?»- дея  оятни қайтарардилар, бошқа нарса демасдилар.

Билдириш:

Бу оят Табук ғазотида, зоҳирда мужоҳид кўринган аммо Ислом қорилари устидан масхара қилиб кулган бир киши ҳаққида нозил бўлди. Воқеага диққат билан назар солинса,  қориларнинг устидан кулаётган кишининг кимлигидан қатъий назар, қандай улуғ хизматдан келаётганига қарамасдан амали нифоқ эканини айтилди.  Унинг атрофидаги саҳобалар бу қилмишга беэътибор бўлишмади, унга маҳлиё бўлиб,  "амалсиз қориларни айтаяптида", дея гапини маъқуллашмади, яхшиликка таъвил қилишмади, балки ўша заҳоти ўзига муносиб жавобини беришди.
«Сен мунофиқсан!» дейишди
 Саҳобаларнинг  шахсий обрўлари дин обрўси билан рўбарў келиб қолса, улар ҳеч иккиланмасдан динларини ҳимоя қилишган.  Ўзларига душман пайдо бўлишини билсаларда, динларини ҳимоя қилишдан чекинишмаган. Қаердаги майнавознинг шаллақилигидан қўрқиб, унинг бошини силашмаган. Дин устидан кулинган вазиятда масхара қилувчига кескин раддия айта олишган.
"Шу билан тортишиб нима қиласан?!" дея, ғайратларини сўндиришмаган. Чунки бу каби мавзулар шахсий томорқа мавзуси эмаслигини, балки инсон зотининг дунёга келишида бирламчи ғоя бўлган тавҳид ва дин мавзуси эканини яхши билишган.
Шу мавзу учун яшашган...
Шу мавзу учун ўлишган...
Бугун эса ўша мунофиқнинг ишини қилаётган ғаламисларга "юмшоқлик билан тушунтириш"га уриниб, ўша мунофиққа кескин равишда раддия берган саҳобанинг ишини қилаётган одамни эса ахлоқсизликда айбланмоқда!  Наҳотки, мезонлар ўзгариб кетди?!
Йўқ, асло! Аллоҳнинг мезони ўзгармайди!
Ҳар аср ва ҳар даврда динга таъна қилувчилар бўлганидек, уларнинг зиддига ҳам  фидокорлар  мавжуд бўлади.

Аслида эса ҳар ким ўз фаолияти билан ўзининг натижасини белгилаётган бўлади. Аллоҳ таоло эса масхаравозларга Ўзи кифоя қилишини азалдан  айтиб қўйган:
"Албатта, Биз сенга истеҳзо қилувчилардан кифоя қилурмиз". Ҳижр сураси, 95 оят.

• Азизлар! Бу имтиҳондир! Имтиҳонда сафингизни аниқлаб олинг! Ҳар ким бир кун ўз савиясида бу каби имтиҳонга рўбарў бўлади. Ўша пайтда мунофиқнинг ишини қилганга қарши чиқинг-ки, бўлмаса унинг ишига дастак бўлиб қоласиз.
Имтиҳон кунида эса ора йўл йўқ!
Ё нажот...!
Ё ҳалокат...!
Салоту саломлар Ҳабибимизга бўлсин!


(с) Аброр Мухтор Алий

back to top